Zondag 1juni; 18d; rustdag in Durness. Papegaaiduikers bij Faraid Head.
Een van de grote attracties van Schotland is de natuur - nou ja, afgezien van die steekbeesten dan. En van die natuur kun je op verschillende manieren genieten. Dat is interessant, want genieten betekent dat er potentie is voor een verdienmodel.
Zo wordt er in Schotland niet slecht verdiend aan de jacht en aan de visvangst. In het najaar vliegen jagers uit alle delen van de wereld hier naartoe om hun eigen versie van 'out of Africa' te beleven. Ze schieten voornamelijk op edelherten en grouse, een soort patrijs.
Van die herten lopen er hier zo'n 750.000 rond heb ik gelezen, wat ze min of meer tot een plaag maakt. Grouse zijn er veel minder, maar een akte om grouse te schieten is veel goedkoper en ja, als budget-jager wil je toch wat na het verorberen van een FSB (full Scottish breakfast) voorafgegaan door een genereuze inname van een aantal whiskey's de avond tevoor.
En bovendien, je kunt wel zo'n hert omleggen maar wat moet je ermee? Je kunt lastig op Schiphol aankomen met 100 kilo hertebout en zeggen dat het uit de duty free van het vliegveld op Glasgow komt... En dus wordt er op grouse geschoten. Daarvan zijn er steeds minder maar business is business.
Voor de wat minder bedeelden is er de visvangst. Stukken goedkoper en net zo stoer mannelijk. Voor iedere keer dat je hier een hengel uitgooit, heb je wel een 'permit' nodig. De boete die wordt uitgedeeld als je vist zonder vergunning, is niet misselijk. Er wordt voornamelijk aan vliegvissen gedaan op o.a. forel.Dat vliegvissen is een echte kunst. Ik vind het mooi om naar te kijken hoe de lijn met een sierlijke beweging wordt uitgegooid en dan langzaam wordt ingehaald.
Voor de nog minder bedeelden onder ons en voor de teer besnaarden die vlees en vis voor hun FSB door anderen laten doden, is er het vogels kijken. Dat is een soort pseudo-jacht waarbij de hard core liefhebber zich uitdost als een jager, soms compleet met camouflagekledij. Alleen het geweer wordt vervangen door een camera. Of twee. Of drie. Met telelenzen zo lang als een arm wordt de jacht ingezet. Iedere zeldzame vogel zal gespot worden om aan het persoonlijke digitale tableau te worden toegevoegd (tableau = uitstalling van alle geschoten dieren na de jacht).
De Tourist Information in Durness speelt handig in op deze gesublimeerde jachtdrang. Niet zo ver van het dorp, bij Faraid Head, broeden papegaaiduikers op een klif. Er broeden nog veel meer soorten maar papegaaiduikers zijn erg populair onder vogelaars. Ik vermoed dat dit komt doordat het zeldzame en kleurrijke beesten zijn. Bovendien zijn ze groot genoeg om goed te kunnen zien en zitten ze op open plekken wat fotograferen veel makkelijker maakt dan van pak 'm beet de doorsnee nachtegaal die diep verborgen in een struik z'n lied zingt.
In de Tourist Information van Durness hangt een groot scherm waarop je life kunt bespieden wat er in de vogelkolonie vijf kilometer verderop gebeurt. Naast de klif is een camera op een paal gemonteerd om ze allemaal in de gaten te houden.
Voor het echte werk moet je er natuurlijk wel heen. Dat heb ik dan ook gedaan. Het is een mooie wandeling vanaf de parkeerplaats bij de ruine van de kerk van Barnakeil over het strand. Voor de eerste 'dry stone wall' rechtsaf het pad volgen en dan tot de klif lopen. De blik op de kolonie vogels in de diepte is adembenemend. Ik heb er een hele tijd naar liggen kijken met de verrekijker. Zoals het een echte jager betaamt. Mooie foto's voor het tableau kan ik echter niet bieden: als fietser heb ik geen telelens bij. Maar ach, misschien moet je zelf maar 's gaan kijken want er gaat niks boven de eigen jachtervaring.Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten