Vrijdag 6, dag 23; Cromarty (Royal Hotel) → Munlochy → Inverness (Scottish Youth Hostel); 45 km gefietst, totaal 851 km. Mooi, zonnig weer, weinig wind.
Cromarty is een van de best bewaarde 18e eeuwse stadjes in Schotland en een bezoek maar dan waard. Het ligt aan de Cromarty Firth, een beschutte, diepe inham waar door de eeuwen heen schepen hun toevlucht zochten.
Dat is ook de reden waarom de baai nu gebruikt wordt om booreilanden te reviseren. Vanuit mijn kamer in the Royal Hotel had ik vannacht een prachtig uitzicht op de kleurig verlichte 'oil rigs'. De regio is sterk afhankelijk van werk voor de olieindustrie. Ook de hotels en B&B's tot ver in de omtrek pikken hier een graantje van mee.
Cromarty heeft zoveel geschiedenis dat het onvermijdelijk prachtige verhalen oplevert. Een wel bijzonder verhaal is dat van Sandy Wood. Volgens de traditie hier vindt het Laatste Oordeel plaats op een veldje achter Cromarty ('t is maar dat je 't weet!). Nu had Sandy al jarenlang knallende ruzie met z'n buurman. Heel vervelend. Toen Sandy het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, wilde hij per se zo dicht mogelijk bij dit veldje begraven worden om bij de Opstanding alvast een voorsprong te hebben op z'n buurman zodat hij als eerste zijn verhaal aan God kon vertellen. Moet een praktisch type geweest zijn, die Sandy!
Het museum van Cromarty is een bezoek meer dan waard. Het is niet heel groot, maar leuk van opzet. Nu is wonderlijk genoeg gesloten op vrijdag en zaterdag, dus dat was vanochtend een fikse tegenvaller. Toen ik daar voor de deur stond, kwam er een oude dame aan met een arm vol bloemen. Ik maakte een praatje met haar. Ze vertelde dat ze het museum ging schoonmaken.
Opeens vroeg ze: 'Wil je mischien 't museum even zien?' 'Yes, please!' Enfin, ik mee naar binnen en op mijn gemak alles bekeken. Daarna koffie gedronken in de kroeg aan de overkant. Toen ik verder wilde fietsen, checkte ik routinematig of ik de vijf belangrijkste dingen nog bij me had. Voor vertrek kijk ik altijd of ik mijn portemonnee, geldgordel, telefoon, gps en geweten nog heb.
M'n hart stond bijna stil: de gps was weg!! Waar was dat ding gebleven? Toen begon het te dagen, de gps lag nog in het museum! Maar Fiona, de oude dame, was inmiddels weg en het museum zou pas zondag om 12 uur weer opengaan!
Wat te doen? Het voordeel van zo'n klein stadje is dat iedereen elkaar kent en inderdaad, de eerste de beste voorbijganger wist waar Fiona woonde. Ze was gelukkig thuis en de gps lag op de plek waar ik dacht dat hij lag. Boffen!
De route naar Inverness is een mooie, glooiende route. Het is even prutsen om Inverness binnen te komen, vooral om de brug over te komen, maar de aanwijzingen in het routeboekje en de tracks op de gps bieden prima uitkomst.
Het Youth Hostel ligt op loopafstand van de binnenstad. Met 150 bedden is het veel groter dan de andere hostels waar ik eerder was.
Morgen ga ik naar Culloden, waar een van de beroemdste veldslagen uit de Schotse geschiedenis plaatsvond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten