Zondag 1 juni; 18c; rustdag in Durness; bezoek aan Barnakeil churchyard en papegaaiduikers.
Hij had een slecht karakter. Altijd al gehad. Het was zo'n jochie wat als een mini-tiran al z'n vriendjes pest en stiekem vliegen pootjes uittrekt en dan gefascineerd toekijkt hoe ze sterven. Dat werk.
Dat bleek een prima voorbereiding toen hij later een nette betrekkking zocht. Donald MacMurcho werd de beul van het hoofd van zijn clan.
Hij was er de man niet naar om zich onnodig moe te maken, dus als er weer eens iemand een kopje kleiner gemaakt moest worden, pakte hij ze bij kop en kont en gooide ze zonder complimenten in de Snoo. Dit is de diepste zeegrot die Schotland kent en deze ligt bij Durness. Een bijzonder effectieve werkwijze al met al.
In de loop der jaren had MacMurpho zo'n 18 dorpsgenoten in de Snoo geworpen. Daar maak je natuurlijk weinig vrienden mee, al was het maar omdat er geen overblijven. Toen hij op zijn sterfbed lag, bedong hij dat zijn lichaam onder de kerkmuur begraven zou worden. Op deze manier, deels in de kerk, deels erbuiten, trachtte hij te voorkomen dat het dreigement van een oude vrouw uit het dorp werkelijkheid zou worden. Ze had namelijk gedreigd op z'n graf te zullen dansen.
De ruine van de kerk van Balnakeil waar MacMurpho in 1623 begraven werd, staat er nog steeds. De jachtende, grauwe lucht biedt een passende achtergrond bij deze lugubere geschiedenis.
Vroeger was dit een belangrijk gebied in het christendom. Bekend is bijvoorbeeld dat de kerk van Balnakeil een aanzienlijke som geld bijdroeg aan de kruistocht van paus Gregorius in 1275. Maar dat was ver voor de tijd dat er beulen begraven werden onder de kerkmuren en gedanst werd op graven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten