Vrijdag 30 mei 2014; dag 16b.
Toen ik terugkwam in Tarbert, was het twee uur geweest. Tijd om op de pedalen te springen en de ruim 40 kilometer naar Durness te gaan doen.
Bij Laxford Bridge ligt een opmerkelijk nieuw stuk tweebaansweg. Dat is hier aangelegd met steun van de EU om het vrachtvervoer (voornamelijk vis) naar de Schotse oostkust te vergemakkelijken. Schotland wil, na het bereiken van de gedroomde onafhankelijkheid, dolgraag lid worden van de EU. De redenen daarvoor laten zich makkelijk raden. Of de EU op zijn beurt een relatief klein land als Schotland (5 miljoen inwoners in een gebied ter grootte van Oostenrijk) nou zo graag als nieuw lid wil, valt nog zeer te bezien.
Na Rhiconich - een paar huizen, twee hotels, een politiepost (gesloten) en een publiek toilet (open en schoon, met drinkwater) - gaat de route golvend verder.
De weg is eenzaam. Er staan maar een paar huizen op 40 kilometer. Het uitzicht doet denken aan sommige delen van Wyoming of Montana. Een oneindige reeks afgeronde bergtoppen waarvan de kleur vervaagt naarmate ze verder weg staan.
De bergen wijken terug en vormen een brede vallei die doorsneden wordt door een snelstromende rivier. Hier en daar lopen schapen met hun lammeren. Vrjjwel iedere ooi heeft maar een lam. Meerlingen, in Nederland heel gewoon, zie je hier veel minder. Zouden de schapen zich zo aanpassen aan de veel moeilijkere leefomstandigheden hier?
Durness is een klein dorpje dat in een slordig verspreide straat tegen de kust aan ligt. Er is geen duidelijk centrum. Daar staat tegenover dat het alles heeft wat de eerzame fietser zou kunnen verheugen: een Spar, een fietsenmaker, twee hostels en een aantsl B&B's, een Tourist Information, een mooie camping met uitzicht op de baai en een paar pubs waar je ook kunt eten. Dat, plus een monument voor John Lennon...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten