De Hebriden: ontvangst in stijl

Dag 6 - di. 20 mei 2014; Oban - ferry naar Barra, Isle of Barra.Beach Hotel, 4,3 km gefietst, totaal 157.7 km. 

Droog met stortbui bij aankomst op Barra.

De regen slaat in koude vlagen tegen mijn gezicht, de wind speelt met de eenzame fietser en grijze wolken jagen elkaar na waarbij ze de kale heuveltoppen aan het gezicht onttrekken. Het is niet meer dan drie kilometer van de haven naar het hotel. Als ik aankom, ben ik doorweekt. De toon is gezet: welkom op de Hebriden!

Het uitzicht - voor zover daar al sprake van is, want het venster is besproeid met schuim uit zee en het schemert - is prachtig. De grijsgroene golven komen rusteloos aanrollen vanuit de Ierse Zee, slaan schuimend stuk op het witte strandje en trekken zich terug om opnieuw te beginnen.

Barra is een van de zuidelijkste eilandjes van de Outer Hebrides. Er wonen 1100 mensen en de veerpont naar het vasteland doet er zeven uur over. Iedereen kent hier iedereen, graag of niet. Het haventje wordt gedomineerd door een somber, grijsgrauw kasteel dat verrijst op een eenzame rots in de baai waar het haventje is.

Fascinerend genoeg zijn er sporen van bewoning op het eiland gevonden die meer dan 9000 jaar oud zijn. Dat is dus ouder dan de steencirkel van Stonehenge!
Je vraagt je toch af hoe deze mensen met hun kleine bootjes (gemaakt van dierenhuiden) het voor elkaar kregen om deze eilandjes te bereiken en hier nog een bestaan op te bouwen ook.

Barra kent, behalve een enorme vogelrijkdom, ook de meeste bloeiende planten van Schotland. Er komen hier niet minder dan 1000 soorten planten voor. Niet dat ik ze zag in die bui, maar ze moeten er zijn. Ergens, out there.

Opgewekt belooft de BBC-weervrouw van dienst het meest vreselijke weer voor noordwest Schotland voor de rest van de week. De rest van Groot-Brittanie krijgt zonnig weer toebedeeld. Vind-je het gek dat zoveel Schotten zich willen afscheiden?