Dag 12c, maandag 26 mei 2014.
Ze torenen hoog boven me uit als ik het smalle pad tegen de heuvel op loop. Tegen de achtergrond van de donkergrijze, jagende wolken en de schittering van het nabijgelegen loch vormen ze een indrukwekkend, bijna dramatisch beeld. Als dat nu zo is, wat voor verpletterende indruk moet dit heiligdom dan gemaakt hebben op de mensen die hier toen rondliepen?
De 'standing stones van Callanish' zijn wereldberoemd en tegelijk weet niemand wat de oorspronkelijke functie van deze steencirkels was. Dat het een heiligdom is van zo'n 5000 jaar oud en dat de vijftig stenen in een kruisvorm en drie cirkels rondom een graf liggen, zoveel is duidelijk, maar verder?
Opmerkelijk is dat de steencirkel veel weg heeft van het zgn. 'Keltisch kruis', een stenen kruis met een cirkel in steen uitgehouwen (om de zware stenen 'armen' van het kruis te ondersteunen). Deze Keltische kruisen kwamen pas in zwang rond 700.
Het noorden van Engeland en Schotland kent zo'n beetje de grootste dichtheid van prehistorische heiligdommen. Dit is ook wel logisch want deze heiligdommen bestaan doorgaans uit steencirkels van enorme stenen. In Nederland zijn stenen van die omvang zeldzaam. Wij moesten het doen met heilige eiken en die hebben natuurlijk al lang het loodje gelegd.
Vlakbij de standing stones zijn nog twee kleinere steencirkels. Veel bezoekers lopen als een soort pelgrimage van de ene cirkel naar de andere. Om onvermijdelijk te eindigen bij het bezoekerscentrum met overheerlijke 'scones, clotted cream, jam and thea'. Cultuur is prachtig maar je moet er wel iets bij te eten hebben. Ik ben ervan overtuigd dat dit 5000 jaar geleden niet anders was...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten