Dag 14, woensdag 28 mei 2014; Ullapool → Drumrunie → Inverkirkaig → Lochinver → Achmelvich (Scottisch Youth Hostel); 56.8 km gefietst, totaal 513.9 km; 8 u onderweg; droog met paar buien; 13 gr, tegenwind, windkr. 3.
Dit was een dag van, hoe zal ik het zeggen, van uitersten. En dat is zachtjes uitgedrukt.
Het begon met een sober fietsersontbijt in de Ferry Inn in Ullapool: heerlijk vers fruit met muesli, vervolgens een zalige dikke porridge-met-rietsuiker, toen toast met tongstrelende marmelades en jam, vervolgens warm roerei met gerookte zalm. Zal ik doorgaan? Want er was nog veel, veel meer...
En dan had ik ook nog het genoegen om tijdens het ontbijt naast een select gezelschap ietwat gedateerde Britten uit de upper-ten te mogen zitten. Ik werd nauw zichtbaar toegeknikt en vervolgens in stijl genegeerd.
Ik ken mijn plek, dus heb ik mij beperkt tot het zo onopvallend mogelijk verorberen van heerlijkheden en het luisteren naar de luide monoloog van een der heren in kwestie. Dat laatste was, gezien toon en volume van voornoemde heer, een onvermijdelijkheid.
Getooid in een onberispelijk tweed kostuum en voorzien van bolle, ernstig rode kaken en rooddoorlopen ogen, poneerde hij de ene onweerlegbare stelling na de andere. Het leed geen twijfel: hier sprak een man van de wereld.
'Ik zei jullie toch al tijden geleden dat Poetin dit zou uithalen?!' (Instemmend gemompel van de overigen.) 'Het probleem is dat dit land geen ballen meer heeft!' (Instemmend enz.) 'We kunnen niet eens een fatsoenlijke oorlog beginnen omdat we veel te veel geld uitgeven aan uitkeringen!' (Ja, en wat dacht je? Juist! Instemmend gemompel.)
Enfin, aldus gesterkt voor de komende vijf kilometer fietsen en ruim voldoende om de komende vijf jaar over na te denken, besteeg ik mijn stalen ros. Op naar de Tourist Information om in Lochinver een bed te veroveren.
Het is knap lastig om hier een hotelletje of B&B te vinden. Alles zit gewoon vol als je bij aankomst nog op zoek moet. Of ze zeggen dat ze vol zitten omdat ze geen gasten in hun eentje willen. En voor kamperen is het erg nat en winderig. Vooraf boeken is dus het devies. Ik werd met liefde geholpen en kreeg er een gratis training in geduld bij: na een uur (!) stond ik weer buiten met een boeking voor de jeugdherberg in Achmelvich op zak. Tijd om te fietsen!
Was het eerste stuk, van Ullapool tot Drumrunie al mooi, het tweede deel sloeg alles. Als er een fietsershemel bestaat (en die bestaat!), dan ligt er een deel tussen Drumrunie en Achiltibuie. Een lief weggetje slingert zich daar met wat ups en downs door een werkelijk prachtig landschap.
Een brede vallei vertoont sporen van vroegere gletchers, onverwacht steile bergen rijzen als wachters op tegen de achtergrond, de uitbundig geelbloeiende brem komt prachtig uit tegen het nu nog ingetogen grijsgroen van de hei. En overal, overal zingen vogels. De fitis is alomtegenwoordig met z'n typische triller, maar ook de winterkoning, de roodborst, het paapje, de buizerd, bonte kraaien en nog veel, veel meer.
Ergens op een steen in het zonnetje zit ik zomaar te kijken naar al dit moois en intens te genieten. Dit is leven!
Als ik verder rijd, voel ik me als Icarus, die met eigengemaakte vleugels opsteeg naar de zon. Klassieken zijn er tot lering - en niet tot vermaak. Kort en goed: net als deze beroemde godenzoon stort ook ik ter aarde. Ik breng het er echter wel beter af: behalve een afgebroken spiegel en een gedeukt ego is er niks aan de hand. Handig hoor, zo'n helm!
Wat gebeurde er? De helling was zo steil, dat ik in mijn kleinste bergversnelling moest om 'm op te kunnen. Dan rijd je zo langzaam (4 of 5 km max) dat er niks moet gebeuren of je verliest je evenwicht en je ligt. Of het nou een windvlaag was of iets anders weet ik niet, maar ik ging in stijl gestrekt. Nog mazzel dat ik in de zachte berm terechtkwam. En dan staat er geheid zo'n dom schaap belangstellend toe te kijken... ggrrr@#$/^&!!
Eind goed, al goed. Het Achmelvich Youth Hostel ligt 6 kilometer van Lochinver op een prachtige plek aan de kust. Als ik me meld, blijkt de beheerder Nederlandse te zijn. En dat niet alleen, Jorine is de dochter van Jan en Roely van Delft. Dit echtpaar heeft samen met een team van andere Europafietsers deze route gemaakt. Bij dezen hulde aan dit team: Bert Bohlander, Jan & Roely van Delft, Elze & Gijs van Puijvelde en Aad & Ellen Reijngoud: van harte bedankt! Voor jullie enorme inspanningen verdienen jullie zonder meer de fietsershemel!! En je weet nu... hij bestaat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten