Dag 4, za. 17 mei 2014 - Oban → Bunessan (Mull), +/- 60 km afgelegd.
Drip, drip, drip... Op de vloer van het cafeetje wordt de plas onder mijn tafeltje snel groter. 'It's a bit moist out there', is het droge commentaar van de dame die de bestelling op komt nemen. 'Geeft niks hoor, dat gebeurt wel vaker.'
De Schotse weervrouw had zich in ieder geval niet vergist. Toen ik vanochtend het hotel in Oban verliet, motregende het. Op de boot naar Mull viel de oever niet te onderscheiden door de regen. Van Craignure, waar de boot aankomt, tot Bunessan aan de oostkant van het eiland zit ongeveer 60 km. Normaal iets van drie uur fietsen. Vandaag doe ik er vijf uur over (waarvan ik een uur in de kroeg heb zitten opdrogen).
Vanaf het vertrek tot het moment dat ik door-en-doornat bij het B&B binnenkwam, heeft het alleen maar geregend. In allerlei varianten: van motregen tot stevige buien die weer werden afgewisseld met hagel. Voeg daarbij een hardnekkige tegenwind plus een bergrug die overgefietst diende te worden en je hebt een aardige indruk van de geneugten van deze dag. Uiteraard was er op die 60 km slechts een bushokje waarin geschuild kon worden. Voor de rest: niks, noppes, nada. Zeer karaktervormend...
En toch, ik merk dat ik hier wel heel gelukkig van word. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel alle verschil maakt om te weten dat je 's avonds lekker droog en warm zit.
De omgeving is prachtig: heel groen (wat wil je met zoveel regen!), met afwisselend heuvels en dalen. Overal staat de brem prachtig in bloei en de zuidhellingen van sommige heuvels zijn blauw van de grasklokjes.
Het miegelt van de vogels. In de aspen en de kruipwilgen hoor je veel fitissen en andere zangvogels. Puttertjes, kwikstaarten, gorzen en zwaluwen zie je overal. In de lucht hangt de leeuwerik en in de verte roept de koekoek.En dan hebben we 't nog niet eens over de vele zeevogels die hier zitten. Ook de zeearend en de visarend schijnen hier voor te komen.
Dat laatste hoorde ik in het cafeetje in Bunessan waar ik even zat bij te komen. Ze hadden er alles om gelukkig van te worden: hete, sterke thee met melk, versgebakken scones en nog veel meer lekkers. Het zat er vol uitgeregende vogelliefhebbers dus aanspraak genoeg.
Vermeldenswaard onderweg waren twee stieren die dwars op het smalle weggetje stonden. Ik geef toe, ze waren er eerder dan ik, maar ik wou er toch langs. Nu kan een stier heel vervelend doen (mijn grootvader is ooit op de horens genomen), dus wat is wijsheid? Nu begrijpt ieder beest AIV, Algemeen Indringend Vlaams. Kortom, de fietspomp gepakt en daar 's flink mee gezwaaid onder het uitroepen van 'Allez zulle!' Hij deed het niet van harte, maar hij ging uit de kant en daar ging het om. Zo'n pomp is trouwens uitermate praktisch: tijdens de TransAm heb ik ermee gemept naar de honden in Kentucky. Je kunt er ook een kampvuur mee opstoken. Eigenlijk het enige wat ik er nog nooit mee heb gedaan, is een band oppompen.
Een eindje voorbij de stieren liep een enorme rose-zwarte zeug - van ik schat wel van zo'n 150 kg - langs de weg te scharrelen omringd door 14 biggetjes. Wat een prachtig gezicht was dat. Geen foto helaas: op dat moment was het mobieltje al verzopen.
Verder veel schapen, met een mooie, witte vacht en een grappige, zwarte kop. A propos: we eten lam vanavond hier op de B&B annex schapenfarm...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten