Land van stenen

Dag 9, vrijdag 23 mei 2014 - Berneray (Gatliff Youth Hostel) → pont maar Leverburgh (South Harris) →  via westkustroute → Tarbert (hotel Hebrides). 41 km gefietst, totaal 311 km. Harde tegenwind, buien, bergachtig.

Het is niet ver van Berneray naar Harris maar de pont doet er een uur over omdat het een soort zigzaggen is tussen allerlei  rotsen die uit het water steken. Het gaat er heel relaxed aan toe aan boord: iedereen praat met iedereen. Dat is een van de fijne dingen hier: mensen zijn heel aardig en nemen alle tijd om een praatje te maken.

Bill en Allan zijn bezig een zgn. 'dry stone wall' te maken. Deze muurtjes zijn de oude manier om stukken land af te bakenen. Er wordt alleen natuursteen gebruikt, geen cement. Je ziet ze overal, sommigen zijn honderden jaren oud. 'We doen zo'n vijf meter per dag', legt Bill uit, terwijl hij geroutineerd de ene steen op de andere stapelt. Hoewel er veel werkeloosheid is, vooral onder de mannen hier, hebben deze vaklieden altijd werk. Je moet er wel een sterke rug voor hebben. Per strekkende meter muur gebruiken ze anderhalve ton aan stenen.

 

Nauwelijks een paar honderd meter verder staat er een zgn. 'standing stone' op een heuveltje bij de kust. Vroeger was hier een heiligdom van een mesolitisch volk. Dat is 5000 jaar geleden. Er schijnen hier 13 van die stenen gestaan te hebben. Ongelooflijk dat ze die konden vervoeren en overeind klnden krijgen.

Er is zoveel wat we niet weten. Zo schijnt dit volk deze stenen ook gebruikt te hebben als uitkijkpost. Bij het naderen van vijandelijke schepen, ontstaken de wachters een vuur waarop alle bewoners zich in veiligheid brachten achter een soort wal. Bijzonder is dat het pad naar die veilige plek voorzien was van een soort 'booby traps'. Sommige stenen van het pad stortten in als iemand een voet erop zette. Vervolgens was de vijand natuurlijk makkelijk een kopje kleiner te maken. Gelukkig zijn de bewoners van de Hebriden nu stukken gastvrijer!