Heimwee

Zondag 6 april. Onder het Brugse Belfort verzamelen zich duizenden wielerfans en tweehonderd wielrenners voor de hoogmis van het wielrennen in Vlaanderen. De Patersberg, de Oude Kwaremont, de Steenbeekdries. Het zijn weerbarstige namen die een wereld aan emotie in zich bergen. Het peleton jaagt er overheen. Rusteloos, scherp. Het aantal valpartijen is groter dan ooit. Na zes uur en een kwartier en 259 slopende kilometers over kasseistroken en smalle polderwegen passeert de Zwitser Fabian Cancallara als eerste de meet in Oudenaerde. Verdiend wint hij voor de derde keer Vlaanderens mooiste. 

Het land van herkomst: de kasseistroken van Vlaandrens Mooiste

Met de voorjaarsklassiekers in België komt het heimwee onafwendbaar opzetten. Heimwee naar het fietsen. Naar wind op de kop en jagende luchten. Naar vlagende  regen en de hitte van de zomerzon. Naar schurende eenzaamheid en ontmoetingen vanuit het hart.

Het wordt tijd om weer 's een stukje te fietsen.

In mei mag ik buiten spelen. Woensdagavond 14 mei vertrek ik vanuit IJmuiden met de boot naar Newcastle om van daaruit een stuk van Schotland te verkennen.