Bijbelse vreugden...

Zondag 27 april 2014 - Terwijl Willem A. thuis op de bank een oranje tompoes verorbert en een beetje bijkomt van het katknuppelen in De Rijp, besluit ik een trainingsritje naar Thomas & Thea in Brabant te maken. Uit het zwerk daalt een groeizaam lenteregentje neer, een ideale dag om de geneugten van Schotland alvast voor te proeven.

Waardevol fietspad door Amelisweerd

Het werd een bijzondere rit, met allerlei verwijzingen naar de grotere dingen van het leven. Wat zeg ik, met duidelijke heenwijzingen naar bijbelse verhalen. Tijd om aandachtig om me heen te kijken dus. Het begon al op landgoed Amelisweerd - prachtig om zo tussen het bloeiende fluitekruid te rijden. Ieder voorjaar weer een totaal vernieuwde schepping. Vakwerk!



 

 'Het Vagevuur' met op het witte bordje links 'brand melden'

Maar goed, ik had het over heenwijzingen naar de bijbelse verhalen. Het begon al dichtbij huis. Ik was deze oude boerderij al wel 100 x gepasseerd maar het was me nooit opgevallen. Maar nu, ineens, zag ik het. Behalve het naambordje 'Het Vagevuur' op de gevel hangt er links een klein wit bordje met de melding 'brand melden'. Een bijzonder komische combinatie die iedere (ex) katholiek herkennen zal.



Voorjaar, tijd van de lammetjes. Wat me al een paar weken opvalt, is dat er zoveel gevlekte bij zijn. Dat doet me denken aan Genesis 30 waarin beschreven wordt hoe Jacob op briljante wijze

zijn schoonvader Laban - die hem bedriegt - op zijn beurt een oor aannaait. Voor wie het verhaal niet kent, het is de moeite waard om even te lezen, je steekt er een hoop levenswijsheid van op!

Enfin, de essentie van het verhaal van Jacob en Laban is natuurlijk verleiding. In dit geval de verleiding die Laban voelt om zijn schoonzoon als een goedkope knecht te gebruiken in ruil voor een dochter die hij liever kwijt dan rijk was. De dochter op wie hij echt gesteld was, wilde hij natuurlijk houden. Een klassiek gevalletje hebzucht met verleiding als kernwoord.

Daar loop je als fietser natuurlijk ook tegenaan -  tegen verleidingen bedoel ik. Het café in Culemborg, waar ik even een bakje koffie dronk, was er vol van. De beelden spreken voor zichzelf. Voor wie de tekst boven de spiegel niet kan lezen, er staat: 'Wees altijd netjes op uw kleeren, een vogel kent men aan zijn veeren.' IJdelheid als ultieme verleiding...

De weg naar Brabant was mooi maar langer dan gedacht. Dat laatste kwam voornamelijk doordat ik zo zat te dromen dat ik twee keer de juiste afslag miste. En toch is dat juist het soort fietsen waarvan ik houd. Gewoon een beetje prutsen, maar kijken wat er gebeurt, waar het mooi is en daar simpelweg van genieten. En er viel heel, heel veel te genieten. Een hoogtepunt op deze route is altijd het stuk langs de Waalbandijk van Zaltbommel naar het veer bij Alem.

De Hurwenense Kil die hier ligt is echt een prachtig stuk natuur met ontzettend veel vogels. Voor wie het niet kent: kijk maar op het plaatje hieronder. Het eind van de rit was klassiek: lekker bijkletsen met T&T en natuurlijk veel degelijk technisch advies van Thomas voor de komende rit (dank!) en gezellig met z'n allen eten daarna (heerlijk Thea!). Misschien zijn dit wel de echt grote dingen van het leven!