Tijd voor heldendaden. In Belgisch Luxemburg wachten talloze kilometers prachtige routes om ontdekt te worden. Het is er ook een geweldige tijd voor: het zonnetje schijnt, de temperatuur is zo rond de vijftien graden en de bomen en struiken zijn verborgen onder de bloesem. Waanzinnig gewoon! Hup, de fietsbroek aan en trappen dus... Nou nee. Een paar kilometer voor we het huisje bereiken voel ik ineens iets in mijn onderrug. Even daarna zegt dat iets 'krak' en dat was het dan. Finaal door m'n rug gegaan en niet zo'n zuinig beetje ook. Ik kan wel janken. Nu heeft dat weinig zin, dus moet de match gespeeld worden op karakter. En op pijnstillers, dat ook. Met een handvol pillen achter de knopen vertrek ik voor een voorzichtig trainingsrondje.
 |
| Lente |
De eerste helling (ruim tien procent) kom ik fietsend niet op. M'n rug doet pijn en ik zoek naar een manier om toch een beetje comfortabel te fietsen. Het is niet anders. Los van de pijn is het uitzicht meer dan geweldig. Tsjonge wat is dit mooi! En dan te zeggen dat dit land ooit van ons was. Was Willem I nou maar iets toegeeflijker geweest tegenover al die Walen die echt geen Nederlands wilden spreken, dan zou misschien...
Op zondag is het een herhaling van zetten alleen is het nu kouder. Dat is slecht voor de spieren en de pijn is nog steeds volop aanwezig. Ook nu weer: pillen erin en gaan! Maar toch: het is heerlijk om buiten te zijn en de wind door het haar te voelen. Het telefoontje wordt inmiddels netjes opgeladen via het USB-kabeltje en ook dat stemt tot tevredenheid. Al met al een heerlijk weekend. In een prachtige streek die ik niet goed kende en met veel dankbaarheid voor al het moois waarvan we mochten genieten.
 |
| Als er dan toch gefietst moet worden, dan maar hier! |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten